25 May
បន្ទាប់ពីបានដាក់អត្ថបទអំពីរូបបដិមាតោនៅវត្តព្រះកែវមានអ្នកភូមិយើងមួយចំនួនចង់ដឹងថាតើបដិមាតោទាំងនោះពិតជាយកចេញពីអង្គរវត្តមែនឬយ៉ាងណា ?
តាមរយៈសៀវភៅដែលមានចំណងជើងថា ANGKOR AND KHMER CIVILIZATION និពន្ធដោយ លោក Michael D. Coe ត្រង់ទំព័រ ១៣៧ បាននិយាយអំពីរឿងសំណាកតោនេះថា ៖
ក្នុងចំណោមសំណាកតោទាំង១២ដូចដែលលើកឡើងខាងលើហ្នឹង ខ្ញុំឃើញតែ ៥ នៅខាងមុខព្រះវិហារព្រះកែវ ។បើចង់ដឹងច្បាស់អំពីរឿងនេះ ពិសេសអំពីតម្លៃស្នាដៃដូនតាយើងដ៏កាត់ថ្លៃមិនបាននោះ ញាតិញោម អាចអានសៀវភៅខាងលើបន្ថែម ដែលមានគម្របដូចបានបង្ហាញខាងក្រោម។
24 May
អត់មែនជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយពាណិជ្ជកម្មឲ្យផលិតផលណាទេ ប៉ុន្ដែថ្ងៃនេះ (២៤ ឧសភា ២០១២) ឃើញគេផ្សាយរឿងហឹង្សាមួយនៅទូរទស្សន៍ថៃប៉ុស្ដិលេខ៣ ទើបចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងនោះ ។ ខាងទូរទស្សន៍គេមិនបានប្រាប់ថាតួអង្គអ្នកដែលត្រូវធ្វើទារុណកម្មឈ្មោះអីទេ។ សាកសួរទៅបងយូធូប គេថាគេមានរឿងហ្នឹងដែរ (Nokia Lumia Screen 900 Hammer Test ) ។ ចឹងហើយទើបទៅរកឃើញហើយយកមកចែកញាតិមើលលេង ។ មើលហើយជឿមិនជឿក៏ស្រេចទៅតាមការយល់ឃើញទៅចុះ ។ តែបើក្រោយមើលហើយ ចង់សាក សូមអានអក្សរធ្លោជាមុនផងមុននឹងផ្ដើម ។
តែសម្រាប់របស់ខ្ញុំវិញ ១០០% មិនធ្វើចឹងទេ ខ្ញុំថ្នមសឹងអីហ្នឹង!!!
21 May
នៅថ្ងៃទី ១០ ខែឧសភា ២០១២ ម៉ោង ១២ ថ្ងៃត្រង់ យើងបានទៅទស្សនារាជវាំង និង សារមន្ទីជាតិក្នុង ក្រុងបាងកក ។ ទស្សនាចរធ្វើឡើងប្រញាប់ប្រញាល់ ព្រោះយើងបានដើរមើលត្រួសៗ ប៉ុណ្ណោះ ព្រោះ ពេលវេលាខ្លី ។ ទោះយ៉ាងណាយើងបានចំណាំទុកកន្លែងមួយចំនួនដោយសង្ឃឹម ថាអនាគតនឹងមានឱកាសបានមកម្តងទៀតដើម្បីប្រមូលយកចំណេះដឹងស៊ីជម្រៅពីកន្លែងទាំងនោះ ។ ដំណើរ ទស្សនា មិនមានមគ្គុទ្ទេសអ្វីទេ គឺយើងទស្សនាបែបអ្នកស្រុក គឺទៅមើលរូបសណ្ឋាននៃអគារ និង សំណង់ នានា ប៉ុណ្ណោះ ចំពោះប្រវត្ដិលម្អិត និងអ្វីៗទាក់ទងនឹងទីកន្លែងទាំងនោះយើងមិនបានដឹងទេ ។ ក្នុងដំណើរទាំងទៅទាំងមកនោះ ក៏សូមអរគុណ លោកអ៊ំចម្រើនជ័យ (ឈ្មោះជាភាសាថៃអានថា ឆ រ៉ើន ឆ័យ) ដែលផ្តល់ភាពកក់ក្តៅក្នុងការធ្វើដំណើរដល់ក្រុមគ្រួសារនាងខ្ញុំ ។
ខ្ញុំមិនមានជំនាញអ្វីទាំងទងនឹងប្រវត្ដិសាស្រ្ដ ឬសំណង់សិល្បៈបូរាណទេ ហេតុនេះការដើរកំសាន្ដ នាគ្រា នេះជាការទៅឃើញសំណង់អាគារ ប្រាសាទដែលជាងគេខិតខំឆ្លាក់យ៉ាងវិចិត្រ ។ បានឃើញតែប៉ុណ្ណឹង តែបើសួរថា រាល់ចម្លាក់ទាំងនោះមានប្រយោជន៍យ៉ាងណា មានតម្លៃសិល្បៈយ៉ាងណានោះ សូមមេត្ដា កុំចូលមកជិតហើយសួរអី ព្រោះអត់ដឹងទេ ។ ត្រង់នេះប្រហែលជាមិនខុសពីខ្មែរមួយភាគធំ (ឬក៏មាន ថៃ មួយភាគធំដែរក៏មិនដឹង) ដែលចូលមើលរាជវាំង ឬសំណង់ប្រាសាទរបស់ខ្លួន ឬ ទីកំសាន្ដ ប្រវត្ដិ សាស្រ្ដនានា ហើយបានត្រឹមថតរូប តាមកន្លែងស្អាត ៗ ហើយយកទៅបង្អួតញាតិញោមថាខ្លួនបានទៅ (នឹងគេ)ដែរ ។ និយាយដល់ត្រឹមនេះ ធ្វើឲ្យនឹកឃើញលោកអ៊ំម្នាក់នៅក្បែរផ្ទះ (នៅឯភ្នំពេញ) ។ គាត់ បាននាំក្រុមគ្រួសារ និង អ្នកក្បែរផ្ទះចូលទៅលេងវាំងភ្នំពេញ ។ ពេលត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំសួរគាត់ថា អ៊ំទៅលេងវាំងបានអីខ្លះ ? គាត់ឆ្លើយថា អូ! ឃើញត្រីគេចិញ្ចឹមធំ ៗ ណាស់ ។ មានខ្មែរយើងមិនតិចទេរួមទាំងខ្ញុំផងដែលទៅលេងអង្គរ ហើយបានត្រឹមទៅមើលដំថ្ម ឬទៅដល់ភ្នំគូលេនដើម្បីទៅងូតទឹកជ្រោះនៅទីនោះ ។ សារៈប្រយោជន៍ក្រៅពីនេះអំពីកេរតំណែលដ៏អស្ចារ្យអំពីទីនោះទំនងជាមានតិចទេ ។
នៅមុខព្រះវិហារព្រះកែវមរកតមានបដិមាតោបួន តាមឯកសារនានា បដិមាទាំងនោះជារបស់ខ្មែរដែលថៃយកមកពីប្រាសាទអង្គរវត្ដ ។ ខ្ញុំហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ក្ដុកក្ដួលពេលដែលបានទៅឃើញរូបតោទាំងនោះ ឈរចាំទទួលភ្ញៀវទេសចរណ៍ រាប់រយនាក់ក្នុងមួយថ្ងៃ ៗ នៅលើទឹកដីគេដូច្នេះ ។ តោទាំងនោះធ្វើអំពីស្ពាន់ ឬ សំរិទ្ធ (ខ្ញុំក៏មិនច្បាស់ដែរ បើសិនជាមានបងប្អូនណាដឹងជួយប្រាប់ផង) លោកទាំងបួនឈរជង្រ្គឹងនៅមុខវិហារព្រះកែវមរកត ។ អត់មានគំនិតអាក្រក់អ្វីទេ តែនេះរលករញ្ជួយចិត្ដវាផុសចេញពីក្រឱបេះដូងរបស់អនុជនដែលបុព្វបុរសខ្លួនបានសាងវត្ថុនេះឡើង ។ ខ្ញុំបានថតរូបតោទាំងនេះ និងបានទៅស្ទាបអង្អែលដោយរំជួលចិត្ដ ។ អ្នកផងប្រហែលជាមិនដឹងអំពីអារម្មណ៍ខ្ញុំនាពេលនេះទេ ឬក៏គេគិតថា ខ្ញុំអង្អែលខ្នងតោសុំលេខផងក៏មិនដឹង ។ មនុស្សស្រុកថៃមួយភាគធំដែលចូលចិត្ដលេងឆ្នោតគេនិយមសុំលេខដូចមនុស្សស្រុកយើងដែរ គឺយកម្សៅ ឬ ដៃទៅអង្អែលលើវត្វុអ្វីមួយដែលគេជឿថាសក្តិសិទ្ធ ហើយផ្ទៀងមើលលេខ នៅលើនោះ។ ខ្ញុំលើកដៃបួងសួងនៅចំពោះមុខតោទាំងនោះទាំងអារម្មណ៍ក្តុកក្តួល ហើយក៏ដើរចេញទៅកាន់កន្លែងផ្សេងទៀតជាបន្ត សូមបញ្ជាក់ថាភ្ញៀវទេសចរណ៍ ស្ទើរតែទាំងអស់គេនាំគ្នាចូលទៅបួងសួងក្នងព្រះវិហារព្រះកែវដើម្បីសុំសេចក្តីសុខ និង សុំពរផ្សេង ៗ ។ ពេលនោះខ្ញុំហាក់ដូចជាបានជួបដូនតាយើងដែលបានបែកគ្នា ជាច្រើនរយឆ្នាំដូច្នោះដែរ ខ្ញុំគិតលោកក៏នឹកកូនខ្មែរគ្រប់រូប នឹកស្រុកកំណើតលោកដូចជាពួកយើងដែរ (អារម្មណ៍មនុស្សដែលឃ្លាតឆ្ងាយពីស្រុកកំណើតពិតជាមិនខុសគ្នាប៉ុន្មាននោះទេ) ប្រសិនជាលោកអាចនិយាយបាន លោកពិតជារៀបរាប់អំពីទុក្ខសោកក្នុងរយៈពេលដែលរស់នៅទីនេះច្រើនជាងភាពសប្បាយរីករាយជាមិនខាន ។ នេះគ្រាន់តែជាគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះ ។
នៅមានវត្ថុប្រើប្រាស់ រូបចម្លាក់ និង ឧបករណ៍ជាច្រើនទៀតដែលនាំយកមកពីស្រុកខ្មែរ យើង ។ ចាំមានឱកាសខ្ញុំនិងលើកយកបង្ហាញជាបន្តទៀត តែមិនដឹងពេលណា នោះទេ ព្រោះមួយរយៈនេះក៏មិនសូវបានអើតផ្ទះប៉ុន្មានដែរ ។
2 May
បួនឆ្នាំមុននេះកូនៗធ្លាប់បានទៅរៀននៅសាលាឯកជននៅស្រុកយើង ។ ប៉ុន្ដែខ្ញុំមិនដែលឮគេសូត្រឬ និយាយ ពីទម្លាប់មុនការទទួលទាន ឬ គុណប្រយោជន៍នៃបាយម្តងណាឡើយ ។ តែនៅពេលនេះខ្ញុំក៏ មិនបានដឹងថា តើ ក្មេងៗនៅស្រុកយើងគេមានទម្លាប់ឲ្យរំឭកគុណបាយមុននឹងញ៉ាំបាយហើយឬនៅ ? ពីមុនធ្លាប់ឃើញជនបរទេស មួយចំនួនអង្គុយទ្រឹងមួយស្របក់មុននឹងគេចាប់ផ្ដើមទទួលទានអាហារ(ជាពិសេសក្នុងភាពយន្តអាមេរិកាំងអ្នកដែលកាន់សាសនាគ្រឹស្ត)។ មុនដំបូងក៏នឹកឆ្ងល់ដែរថាតើគេធ្វើអ្វីហ្នឹង ?
ទើបមកប៉ុន្មានឆ្នាំមុននេះ ក្រោយពីកូនៗបានចុះឈ្មោះចូលរៀននៅសាលាថៃ ខ្ញុំបានឮពួកគេសូត្របទដែលមានខ្លឹមសារទាក់ទងនឹងបាយ គេសូត្រមុនពេលទទួលទាន ។ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងនេះ ហើយគិតថានេះជាវិធីល្អមួយដែលអប់រំកុមារឲ្យដឹងអំពីគុណប្រយោជន៍នៃគ្រាប់បាយ ។ ខ្ញុំបានប្រែខ្លឹមសារនៃបទសូត្រនេះជាភាសាខ្មែរផ្ទាប់ដោយភាសាថៃ មានចុងចួនខ្លះមិនមានខ្លះ ព្រោះមិនពូកែខាងកំណាព្យផង ។ ហេតុនេះបើបងប្អូន ញាតិញោមណាចាប់អារម្មណ៍មេត្តាជួយសម្រួលតាមការគួរផង ។
ខ្លឹមសារនៃអត្ថបទសូត្រនោះមានដូចតទៅ ៖
បាយអើយ ៗ បាយ ข้าวเอ๋ยข้าวสุก
ជនរាល់រូបកាយ ត្រូវមានបាយជាអាហារ เราต้องกินทุกบ้านทุกฐานถิ่น
មុននឹងបានអ្នកមកពិសា กว่าจะได้ข้าวมาให้เรากิน
អ្នកស្រែធ្វើការ នឿយស្ទើរវាល់ឆ្នាំ ชาวนาสิ้นกำลังเกือบทั้งปี…
លោកត្រូវទ្រាំក្ដៅ ទ្រាំភ្លៀងរងារព្យុះ ต้องทนแดด ทนฝน ทนลมหนาว
ទម្រាំបានបាយនោះមកនេះណា กว่าจะได้ข้าวจากนามาถึงนี่
ហេតុនេះគួរចាំរាល់រូបា คนกินข้าวควรจำไว้ให้จงดี
គុណកសិករមហាត្រាមិនបាន ។ ชาวนามีคุณแก่เราไม่เบาเลย..
បាយគ្រប់ចានអាហារគ្រប់យ៉ាង ข้าวทุกจานอาหารทุกอย่าง
ដួសហើយហូបកុំខាន សល់ចោលអសារ อย่ากินทิ้งขว้างเป็นของมีค่า
អ្នកក្រអ្នកក្សត់ច្រើនក្រាស់ណាស់ណា ผู้คนอดอยากมีมากหนักหนา
អាសូរនេត្រាកុមារទុរគត ។ สงสารบรรดาเด็กตาดำ ๆ
បើស្រុកយើងមានកម្មវិធីនេះដែរជាការប្រសើរមួយ ។ ព្រោះយ៉ាងតិចបំផុត ក៏អាចជួយឲ្យក្មេង ៗ មានគំនិតសន្សំសំចៃ យល់អំពីតម្លៃ និង ការលំបាកក្នុងការធ្វើស្រែដើម្បីបានស្រូវនេះដែរ ។
“នៅពេលដែលអ្នកពិសាសល់ មានមនុស្សជាច្រើនលាននាក់កំពុងតែស្រេកឃ្លាន”។
28 Apr
Library Summer Camp គឺជាកម្មវិធីមួយដែលលើកទឹកចិត្តឲ្យកុមារស្ថិតក្នុងថ្នាក់បឋមសិក្សា ចូលចិត្តចាប់អារម្មណ៍ និង ស្រឡាញ់ការអានកាន់តែខ្លាំងឡើង ៗ ។ ដោយកម្មវិធីនេះជម្រុញឲ្យពួកគេប្រើប្រាស់ពេលវេលាឲ្យមានប្រយោជន៍ជៀសវាងយកពេលវេលាទៅដើរលេងជាមួយមិត្តភក្តិ ឬ ទៅ លេងហ្គេម។Library Summer Camp បានរៀបចំឡើង ក្នុងរយៈពេល ៣ថ្ងៃគឺចាប់តាំងពីថ្ងៃទី២៥-២៧ មេសា ឆ្នាំ ២០១២ ស្ថិតនៅក្នុង បណ្ណាល័យ(អាគារ A)របស់សាកលវិទ្យាល័យមហាសារខាម ។
នៅរយៈពេលបីថ្ងៃនេះគេមានបញ្ចូលនូវ កម្មវិធីជាច្រើនដូចជា ការនិទានរឿងដោយមានតួអង្គមកសម្តែង ការអានសៀវភៅ និង ការនិពន្ធរឿងខ្លី ៗរបស់ក្មេង ៗ ដែលចូលរួមដោយបង្ហាញពីអារម្មណ៍ស្រមើ ស្រម័យរបស់ពួកគេផ្ទាល់ ។ បង្រៀនពីការសរសេរកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃ វិធីសាស្រ្តផាត់ព័ណ៌ ការស្វែង រកសៀវភៅតាមរយៈអ៊ីនធើណែត និង វិធីស្វែងរកសៀវភៅនៅក្នុងបណ្ណាល័យតាមរយៈកុំព្យូទ័រ … ។
កូន ៗ គេសប្បាយចិត្តណាស់ ព្រោះម្សិលមិញគេទទួលបានរង្វាន់ពីអ្នកគ្រូ កូននេត្របានសៀវភៅ ចំណែកនីតាបានប៊ិច ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចុងក្រោយ គេប្រាប់ថា នឹងយកឈ្នះមិត្រភក្តិថៃរបស់គេក្នុងការសរសេររឿងនិទានឲ្យបាន ! ពេលបានឮកូននិយាយដូច្នោះ អារម្មណ៍យើងជាឪពុកម្តាយរំភើបណាស់ ហើយពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់ដែលកូន ៗ មានការតាំងចិត្តបែបនេះ ។
សូមបញ្ជាក់ផងដែរថានេះជាលើកទី ២របស់កម្មវិធី Library Summer Camp
24 Apr
ខ្ញុំធ្លាប់តែហៅផ្លែឈើម្យ៉ាងដែលត្រូវនឹងពាក្យភាសាអង់គ្លេសថា apple ឬបារាំងថា pomme ថា “ប៉ោម” ។ ទើបមកប្លែកត្រចៀកដោយមានអ្នកខ្លះហៅផ្លែឈើខាងលើថា ប៉ម ។
កាលពីនៅក្មេង ៗ មិនធ្លាប់បានញ៉ាំផ្លែប៉ោមទេ ផ្លែឈើដែលពេញនិយមសម្រាប់ពួកក្មេង ៗ ជំនាន់ខ្ញុំគឺជាផ្លែឈើប្រចាំភូមិស្រុករបស់យើង មានដូចជា ផ្លែក្រខុប ក្ងោក អំពិលទឹក កន្ធំថេត អំពិលខ្ចី ទុំ អូញម៉ូញជាដើម ។ កាលពីថ្ងៃចូលឆ្នាំរៀបរណ្តាប់ទទួលទេវតាមានផ្លែឈើជាច្រើនមុខដើម្បីទទួលទេវតាឆ្នាំថ្មី ។ ក្រោយពីទទួលទេវតាចប់សព្វ គ្រប់ហើយ ក៏យកផ្លែឈើទាំងនោះមកចិតញ៉ាំក្នុងនោះមានផ្លែប៉ោមផងដែរ ។ ចិតដាក់ចានរួចរាល់ហើយក៏បបួលក្មួយៗ ឲ្យមកញ៉ាំជាមួយគ្នា ។ ស្រាប់តែពេលនោះគេឆ្លើយបែបស្រុះគ្នាមកថា “មីង អាមួយហ្នឹងគេហៅថាផ្លែប៉ម មិនមែនប៉ោមទេ សង្ស័យតែមីងភ្លេចខ្មែរអស់ហើយមើលទៅ ?” ក្មួយខ្ញុំនិយាយបណ្តើរសើចបណ្តើរតាមនិស្ស័យរបស់ក្មេង ៗ ។ មិនបង្អង់យូរ ស្ទុះភ្លែតទៅបើកគម្ពីរមើល ហ្អាស់! ហ្អា ក្មួយៗ ចាញ់មីងហើយ លើកគម្ពីរមកហើយអានឲ្យពួកគេសា្តប់ ពេលនេះដល់ វេន មីងសើចម្តងវិញហើយ ។
ខ្ញុំបានព្យាយាមសួរក្មេង ៗ និង ចាស់ៗ ជាច្រើននាក់ទៀត ប៉ុន្តែចម្លើយរបស់ពួកគាត់គឺ “ប៉ម” ចុះបងប្អូនអ្នកភូមិយើងវិញហៅ “ប៉ម ឬ ប៉ោម” តាមទម្លាប់ភាសានិយាយណា៎?
23 Apr
បន្ទាប់ពីថ្ងៃចូលឆ្នាំបានបញ្ចប់ទៅម្នាក់ ៗហាក់ដូចជាធូរហោប៉ៅ មិនសូវ ហ៊ាន ចាយ វាយ សេរី ដូច ជាថ្ងៃ ចូល ឆ្នាំ នោះ ទេ ។ ដោយគិតថាចូលឆ្នាំហើយភ្លាម ៗ ពិតជាមនុស្សច្រើនណាស់ ព្រោះម្នាក់ ៗ សម្រុក ចេញ ពីទីក្រុងទៅកាន់ខេត្តនានាដែលជាគោលដៅកន្លែងការងាររបស់ខ្លួន ចំណែក ឯ កម្មករ កម្មការី វិញក៏ត្រូវនាំគ្នាត្រឡប់មកទីក្រុងវិញដែរ ដូច្នេះទាំងទៅទាំងមកគឺមនុស្សពេញដូចគ្នា ។ ការធ្វើដំណើរ ទៅមក ណែន តាន់ តាប់ បែបនេះ មិនមែនមានតែនៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ ឬ តាមបណ្តាខេត្តប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ច្រកទ្វារអន្តរជាតិប៉យប៉ែតវិញ កម្មករកម្មការីចំណាកស្រុកជាច្រើនពាន់នាក់កំពុងតម្រៀបជួរគ្នាដើម្បីចូលទៅធ្វើ ការនៅប្រទេសថៃ ។
ការចេញចូលរបស់ពួកគាត់ត្រូវបានទទួលស្គាល់ពីក្រសួងកាងារ និង មន្រ្តីអន្តោប្រវេសន្ត៍ ពោលគឺពួក គាត់ទៅមកដោយស្របច្បាប់ ។ តែអ្វីដែលខ្ញុំចង់លើកយកមកនិយាយនៅពេលនេះគឺមន្រ្តីអន្តោប្រវេសន្ត៍នៅច្រកប៉យប៉ែតគាត់សប្បាយនឹងកើបលុយពីកម្មករទាំងអស់នោះណាស់ ហើយវិធីរបស់គាត់ស្របច្បាប់ទៀតផង ។ គាត់មានវិធីកៀបស៊ីលុយអ្នកក្រីក្រ អ្នកដែលមានចំណេះដឹងតិចតួចដោយធម៌ត្រជាក់ដោយមុននឹងចាកចេញពីប្រទេសយើងគេតម្រូវឲ្យសរសេរលិខិតចេញពីប្រទេសមួយសន្លឹកជាភាសាអង់គ្លេសដើម្បីភ្ជាប់ជាមួយប៉ាស្ព័រ គេយកថ្លៃសរសេរឲ្យ៤០បាត្រ និង ១០០ បាត្រទៀតសម្រាប់ថ្លៃវាយត្រាលើប៉ាស្ព័រនិងបានចេញទៅភ្លាមៗដោយមិនបាច់តម្រង់ជួរជាមួយគេឯង ។ សូមបញ្ជាក់ថាតម្លៃ១៤០បាត្រឬ៥ដុល្លា បើគ្មានលុយបាត្រ ឬ ដុល្លាទេនោះ គេយកលុយខ្មែរក្នុងម្នាក់ ២០០០០រៀលនេះជាសេវាកម្មដែលមិនមានការបង្ខិតបង្ខំ តែបើគិតយូរៗ ទៅវាប្រៀបបីដូចជា អារកខ្ចងហុតឈាមដូច្នោះដែរ។
ក្រុមគ្រួសារយើងបោះត្រាលើលិខិតឆ្លងដែនខាងស្រុកយើងរួចរាល់ហើយក៏នាំគ្នាដើរឆ្លងចូលទឹកដីថៃ ពេលនោះក្មេងដែលអូសឥវ៉ាន់ឲ្យយើងបានប្រាប់ថា ថ្ងៃនេះមនុស្សច្រើនណាស់តាំងពីព្រឹកដល់ពេលនេះ(ម៉ោងប្រហែល ៥ល្ងាច)ហើយមនុស្សនៅកកកុញខាងមុខការិយាល័យត្រួតពិនិត្យលិខិតឆ្លងដែនរបស់ថៃ ។ យើងឃើញថាកម្មករដែលឆ្លងផុតពីដំណាក់កាល១៤០បាត្រអម្បាញ់មិញនេះ កំពុងជួលគេឲ្យសរសេរលិខិតមួយទៀតដើម្បីចូលក្នុងទឹកដីថៃ ជាភាសាអង់គ្លេសដូចគ្នា និង ខាងខ្មែរយើងដែរ តម្លៃ ៤០បាត្រ ។ អ្នកដែលកំពុងអង្គុយសរសេរនោះជាជនជាតិខ្មែរគ្នាឯងដដែល ។ មិនទាន់បានចូលទឹកដីថៃផងអស់១៨០បាត្រទៅហើយ ។ ពេលនោះក្មេងអូសរទេះនោះលួចខ្សិបទៀតថា មនុស្សច្រើនអញ្ចឹង បើចង់ឆាប់បានចេញទាល់តែឲ្យគេ ៣០០បាត្រទើបបានចេញ ។ ខ្ញុំនិងស្វាមីខ្ញុំមើលមុខគ្នាបែបឆ្ងល់ ព្រោះមិនដែលជួបបែបហ្នឹង(តាមពិតវាគ្រាន់តែជាពាក្យដែលគេនិយាយបង្អើលកម្មករខ្មែរយើងប៉ុណ្ណោះ ព្រោះម្នាក់ ៗ ប្រញាប់ខ្លាចខកឡាន និង ខ្លាចហួសថ្ងៃចូលធ្វើការ) ពោលគឺកម្មករខ្មែរយើងភាគច្រើនជាមនុស្សឆាប់ជឿគេណាស់ នេះមកពីចំណេះដឹងរបស់ពួកគាត់នៅមានកម្រិតទាបនៅឡើយ ។
មកដល់ខាងក្នុងកន្លែងពិនិត្យលិខិតឆ្លងដែនខាងថៃ មន្រ្តីអន្តោប្រវេសន្ត៍ខាងថៃគាត់និយាយថា ថ្ងៃនេះមនុស្សច្រើនតាំងពីព្រលឹមរហូតមកដល់ពេលនេះនៅតែច្រើនទៀត គាត់រអ៊ូដោយបង្ហាញទឹកមុខហត់នឿយដែលខុសប្លែកពីខាងខ្មែរយើង ធ្វើការដោយភាពញញឹមប្រិមប្រិយ ដោយមិនខ្លាចនឿយហត់ (សាកគិតលេងសិន ម្នាក់ ១៤០បាត្រ ឬ ៥ ដុល្លា ចុះបើមនុស្សចូលទៅទឹកដីថៃ ថ្ងៃនេះ ៨០០០-១០០០០នាក់ តើគាត់បានប៉ុន្មានហើយ ឱ! ពុទ្ធោមួយថ្ងៃសោះគាត់អាចរកលុយបាន ៤០០០០-៥០០០០ដុល្លា ពិតជាលុយបានមកដោយធម៌មែន!) ។ ដោយចាំសម្តីក្មេងអូសឥវ៉ាន់ប្រាប់ខ្ញុំក៏ព្យាយាមតាមដានសកម្មភាពនានារបស់មន្រ្តីអន្តោប្រវេសន្ត៍ខាងថៃ តែមិនឃើញមានអ្វីខុសប្លែកសោះ គឺតម្រង់ជួរនិងឆែកប៉ាស្ព័រតាមធម្មតា មិនដូចជាពាក្យដែលក្មេងនោះនិយាយសោះ។ ចេញផុតពីព្រំដែនយើងក៏ឡានជិះមកកាន់គោលដៅរបស់យើង ដោយមានខ្មែរជាច្រើននាក់ជិះលើនោះ អ្នកបើកឡានក៏បើកចូលប៉ុស្តិ៍ប៉ូលីសម្តងទៀត ដើម្បីឆែកឆេរលិខិតឆ្លងដែនជាលើកទី២ ។ នៅលើឡានមានខ្មែរបីនាក់ មិនដឹងថាគាត់មានបញ្ហាអីនោះទេ ប៉ូលីសក៏បានហៅគាត់ចុះហើយនាំចូលបន្ទប់ មួយសន្ទុះក្រោយមកក៏ចេញមកវិញ ។
សរុបមកខាងគេរបៀបស៊ីលើស៊ីក្រោមមានដូចគ្នាតែមិនមែនលាតត្រដាង ឬ ស្រែកកោកៗដូចខាងយើងនោះទេ គេមានរបៀបស៊ីថ្លៃថ្នូរជាងខាងយើង ។
រឿងប្រហែលៗ
22 Apr
ប្រទេសអ្នកមានគេចេះចាយ ប្រទេសអ្នកក្រដឹងតែពីចាយ ។ ត្រង់នេះខ្ញុំចង់និយាយដល់ រឿងដែលស្រុក យើងនិងស្រុកគេមានវិធីផ្សេងគ្នាក្នុងការកាត់បន្ថយការចំណាយរបស់រាស្ដ្រ ។ និយាយឲ្យរួមតូច មកទៀត គឺការចាយវាយលើការធ្វើដំណើរ ។ នៅរាល់បុណ្យទាន ស្រុកគេគេមានវិធានការបង្កើនជើងរត់របស់ឡាន ប៉ុន្ដែតម្លៃសេវាមិនបានឡើងទេ ។ ដោយឡែកនៅស្រុកយើងមិនខុសគ្នាទេរឿងជើងរត់របស់ឡាន តែតម្លៃ បានកើនឡើងទ្វេដង ហើយគេគិត ពី ចំនួនកៅអី ពោលគឺកៅអីមួយតម្លៃប៉ុន្មាន ប៉ុន្តែសម្រាប់ស្រុកគេវិញ គេគិតពីអាយុ បើសិន ជា ក្មេងតម្លៃផ្សេងពីមនុស្សចាស់ តែអង្គុយកៅអីមួយដូចគ្នា ។ នៅថ្ងៃធម្មតា តម្លៃសំបុត្រឡានពីភ្នំពេញទៅប៉ោយប៉ែតស្ថិតក្នុងរង្វង់ ៣០០០០ រៀល ។ ពេលបុណ្យទាន គេតម្លើង យ៉ាង គំហុកដល់ទៅ ៦០០០០រៀល ។ រាស្ដ្រគេនិងរាស្រ្ដយើងក្រដូចគ្នា ប៉ុន្ដែភាពក្រីក្ររបស់ គេបានទទួល ការ គាំពារពីអ្នកដឹកនាំច្រើនជាងស្រុកយើង ។ ពេលបុណ្យទានម្ដងៗ រាស្ដ្រយើងសប្បាយចាយលុយ អ្នកឆ្លៀត ឱកាសសប្បាយនឹងតម្លើងថ្លៃទំនិញ ។ តែបន្ទាប់ពីរដូវបុណ្យ ទានបានបញ្ចប់អ្នកសប្បាយចាយ ត្រូវធ្វើ ការ ដើម្បីរស់តទៅទៀត ដោយឡែកអ្នកសប្បាយរាប់លុយ គេចេះតែមានទៅ ៗ ។
សូមភ្ជាប់សាច់រឿងទៅនឹងទិដ្ឋភាពជាក់ស្ដែងដែលខ្ញុំបានជួបក្រោយចូលឆ្នាំខ្មែរ ។ មុននឹងត្រឡប់មក ធ្វើការវិញ យើងបានស្វះស្វែងរកទិញសំបុត្រឡានទុកឲ្យហើយ ព្រោះជាធម្មតា ការទិញសំបុត្រ ទុកឲ្យ ហើយយើងមានឱកាសបានកន្លែងអង្គុយស្រួល ព្រោះការធ្វើដំណើររបស់យើងមានក្មេងៗ ។ ខ្ញុំចូលចិត្ដប្រើ សេវាដឹកអ្នកដំណើររបស់ក្រុមហ៊ុនពន្លឺអង្គរ ព្រោះជិតផ្ទះ ។ ដឹងអីថ្ងៃទៅទិញសំបុត្រ គេមិនលក់ឲ្យទេ ខ្ញុំក៏បានសាកសួរគេពីម៉ោងចេញដំណើររបស់រថយន្តក្រុងទៅកាន់ប៉យប៉ែត តែបុគ្គលិករបស់ក្រុមហ៊ុននោះបែរជាឲ្យនាមប័ណ្ណជំនួសវិញហើយប្រាប់ថាចាំតេមកកក់ក៏បានដែរ ។ ឆ្ងល់ថាមនុស្សមកដល់ហើយ ចាំ បាច់អីត្រូវតេកក់សំបុត្រវិញ ។ ព្រឹកទៅម្ដង ល្ងាចទៅម្ដង ទៅទាំងពីរលើកទិញមិនបានទាំងពីរលើក ។ តម្លៃសំបុត្រមួយ គឺ ៥០០០០ រៀល អាចថាថោកជាថ្ងៃមុន ៥០០០ រៀល ។ អ្នកលក់វាយឫក មិនសូវ រួសរាយ ព្រោះលក់សំបុត្រហត់ពេកក៏មិនដឹង ។ ឬមួយក៏ក្រុមហ៊ុនសំចៃប្រាក់ក្នុងការជួលបុគ្គលិកក៏មិនដឹង មិនឲ្យគ្នាឈប់ថ្ងៃចូលឆ្នាំបានជាគាត់មួម៉ៅសួរអ្វីក៏មិនបានបែបនោះ ។
មួយយប់ពេញដេកគិត បើកន្លែង កន្លុកកន្លៀត កូនៗពិតជាពិបាកហើយ ។ ស្អែកឡើង ប្អូនបើកឡានជូនមកចំណតឡាន យើងដូចជារារែក និងសូមបែកចិត្ដពីពន្លឺអង្គរហើយថ្ងៃនេះ ។ យើងក៏ហួសទៅក្រុមហ៊ុនកាពីតូល ។ អ្នកដំណើរត្រៀប ត្រា ដូចនៅបេនពន្លឺអង្គរដែរ ។ យើងចូលទៅសាកសួរព័ត៌មាននិងទិញសំបុត្រ ។ នៅទីនេះសំបុត្រថ្លៃ ៤០០០០ រៀល គឺថោកជាងពន្លឺអង្គរ ១០០០០ រៀល ។ ចឹងយើងសន្សំបាន ៤០០០០ រៀលមួយពព្រិចភ្នែក ។ រៀប ចំឥវ៉ាន់រួចរាល់ យើងបានឡើងទៅរកកន្លែងអង្គុយដែលបានកំណត់ ។ ជាលើកទីមួយហើយដែលយើង ជិះកន្ទុយឡាន គឺកៅអីចុងប៉ូច ។ មានអីស្រួលដែរព្រោះកៅអីក្រោយវែងហើយកាត់បន្ថយការរំខាន ពីអ្នកផងដើរកាត់ ។
ឱ! ខ្មែរអើយខ្មែរនៅក្បែរខាងយើងគេទៅមុខអស់ហើយម៉េចយើងមិនធ្វើខ្លួនឲ្យដូចគេខ្លះទៅ ខុសគេតែឯងបែបនេះវាពិបាកណាស់ អាណិតអ្នកក្រផង !
នៅមានរឿងជាច្រើនទៀតដែលចង់និយាយនៅទីនេះ តែសូមស្លេះត្រឹមនេះសិនចាំមានពេលខ្ញុំនឹងលើក យកមកបើកកកាយជម្រាបជូនតទៅទៀត ។
5 Apr
នាឱកាសបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីនេះ សូមទេវតាឆ្នាំថ្មីជួយថែរក្សាបងប្អូនខ្មែរឲ្យជួបប្រទះតែសេចក្តីសុខ សេចក្តីចម្រើនរកស៊ីមានបាន សុខទាំងកាយសប្បាយទាំងចិត្ត ធ្វើដំណើរទៅណាមកណាមានសុវត្ថិភាពជានិច្ច ។
ថ្ងៃនេះដើររកផ្ទះមេភូមិវើដប្រេសមិនឃើញសោះ មិនដឹងជាគាត់លើកផ្ទះយកទៅទុកនៅឯណាទេ មានបងប្អូនណាស្គាល់ទេជួយប្រាប់ផង ! តែបើមិនស្គាល់ក៏មិនអីដែរ ជួយប្រាប់តគ្នាក៏បានដែរ កុំឲ្យគាត់ថា បាត់សមាជិកក្នុងភូមិ មិនដឹងទៅណាមកណាមិនឲ្យដំណឹងសោះអញ្ចឹងនោះ !
សម្រាប់ផ្ទះខ្ញុំខែនេះប្រហែលជាត្រូវបិទទ្វារមួយរយៈមួយរយៈហើយ បើមានបងប្អូនណាឆ្លងកាត់ទីនេះសូមចូលមកជួយបោសកណ្តៀរឲ្យផង ក្រែងលោវាស៊ីផ្ទះមួយនេះពុកផុយអស់ ចំណែកទ្រព្យសម្បត្តិនៅក្នុងផ្ទះ ប្រមូលយកទៅខ្លះទុកខ្លះ (យកទៅទាំងអស់អត់បាន បើយកទៅបានយកទាំងអស់មិនទុកទេ សូម្បីតែកន្លាតក៏មិនចង់ទុកដែរ ព្រោះគ្នានៅជាមួយយើងប្រៀបដូចជាបងប្អូនទៅហើយ) ។
ចំណែកនៅខាងក្រៅផ្ទះគ្មានដើមឈើដើមផ្កាអីដូចផ្ទះកល្យាណនោះទេ ព្រោះនៅតែក្នុងបន្ទប់មួយប៉ុណ្ណោះ (កន្លែងស៊ី ដេកជាមួយគ្នា) តែខាងមុខផ្ទះមានអំពូលពីរដែរ បើបងប្អូនណាត្រូវការយកទៅប្រើចុះកុំខ្លាចចិត្តអី ។
ជាចុងក្រោយនេះសូមជម្រាបលាអ្នកភូមិយើងមួយរយៈសិន ។ សូមឲ្យអ្នកភូមិយើងជួបតែសំណាងល្អ និង សេចក្តីសុខនាឱកាសឆ្នាំថ្មីនេះ ! bye bye ….
19 Mar
វិទ្យាសាស្ដ្រពិតជាមានការវិវត្ដមិនឈប់ឈរ ។ ការវិវត្ដនេះចេញដំណើរពីការបំពេញតម្រូវការរបស់ មនុស្ស និង ឆ្ពោះទៅរកការប្រកួតប្រជែង ។ ទីនេះសូមលើកយកពីការរីកចម្រីនមួយទាក់ទងនឹងការ ចម្អិនអាហារ ហើយក៏មិន បូរ បាច់ ទៅគ្រប់ រឿង របស់កិច្ចការនេះដែរ គឺសូមនិយាយពីការកម្ដៅម្ហូប ។ កាលពីដើមរាល់ការចម្អិនត្រូវឧស ឡើងកូតបន្ដិចធ្យូង ផុតដល់សម័យនេះរបស់អស់ទាំង នោះលែង សូវមានហាង លក់ឧសធ្យូងបានដូរមកលក់គ្រឿងចម្អិនដើរដោយហ្គាស និង អគ្គសនីស្ទើរអស់ទៅ ហើយ ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកផ្ទះខ្ញុំ(ប្រទេសខ្មែរ ជាពិសេសម្តាយរបស់ខ្ញុំទោះបីជាមាន វត្ថុប្រើប្រាស់ទំនើប យ៉ាងណាក៏ដោយក៏គាត់មិនចូលចិត្តប្រើដែរ ព្រោះគាត់ គិត ថាវា មិន ឆ្ងាញ់ មិនឈ្ងុយដូច ជាការប្រើ ឧស ឬ ធ្យូងនោះទេ ។ តែក៏មិនមែនថាមិនទទួលយកសម្ភារៈទំនើបៗទាំងនោះដែរ គឺគាត់ ប្រើបា្រស់វានៅពេលដែលប្រញាប់ ឬ ក្នុងករណី បន្ទាន់តែប៉ុណ្ណោះ តែសម្រាប់កូន ៗ ការប្រើប្រាស់ វិធីដាំស្លដោយសម្ភារៈទំនើប ៗ វិញប្រើប្រាស់ញឺកញាប់ណាស់ ជាពិសេស នៅពេល ដែលជម្ងឺ ខ្ជិល ចូលខ្លួន ។
មកដល់ស្រុកគេនេះធ្យូងក៏មានដែរប៉ុន្ដែរោគខ្ជិលវាយលុកពេញទីហើយម្យ៉ាងទៀតដោយគ្មានទីកន្លែង សម្រាប់ប្រើប្រាស់ចង្រ្កានធ្យូងផង ព្រោះផ្ទះបាយគេប្រើប្រាស់ សុទ្ធតែគ្រឿងអគ្គីសនីអញ្ចឹង ហើយគ្រប់ យ៉ាងបើមិនទិញគេស្រាប់ គឺត្រូវធ្វើខ្លួនឯង ។ ឯ ការធ្វើខ្លួនឯងទៀតសោតសុទ្ធសឹងប្រើប្រាស់អគ្គីសនី តែអណ្ដាត នៅតែមិនទាន់ស៊ាំ នឹង ផលិតផលអាហារពីអគ្គិសនីនៅឡើយដែរ នេះប្រហែលជា អណ្តាតខ្ញុំស៊ាំ នឹងឧសធ្យូងហើយមើលទៅ ដូច្នោះអាហារដែលប្រើប្រាស់ដោយអគ្គីសនី មិនត្រូវចិត្ត ខ្ញុំ ដូចជាធ្យូង ឬ ឧសទេ (សង្ស័យតែកាត់ទៅរកម្តាយខ្ញុំហើយមើលទៅពេលនេះ) ។
ពេលនេះចូលដល់សាច់រឿងធំវិញម្តងនោះគឺការកម្ដៅម្ហូបសល់ នៅទីនេះយើង ប្រើ ទូទឹកកសម្រាប់ទុក ម្ហូបអាហារសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក ឬ ម្ហូបសល់ (ហៅថាសល់ដូចមិនសូវ សម គួរហៅថាម្ហូបចាប់ទុក ឬ ម្ហូបកក ហើយពេលណាចង់ញ៉ាំក៏យកវាទៅកម្តៅ) ។ ការ កម្ដៅ ម្ហូបសព្វថ្ងៃនេះគេប្រើម៉ាយក្រូវេវអូវិនច្រើនបំផុត ។ ការដែល មាន ឧបករណ៍ ប្រភេទ នេះ នាំឲ្យពួកជ្រូកនិងសត្វចិញ្ចឹមមួយចំនួនលែងសូវមានលាភ ព្រោះអាងអីគេ ទុកក្នុងទូទឹកកក ហើយយកមកកម្ដៅហូបបានទៀត ។ កាលពីមុនល្មម ៗ ប្រោក ទៅ ក្នុងធុងបាយជ្រូកហើយ ឬ ចាក់ឲ្យសម្លាញ់ ពីរបី ក្បាលដែលនៅចាំក្រោមតុ ចែកគ្នាឆ្ងាញ់ ។ ពេលមក ដល់ ដំបូងខ្ញុំមិនដែលធ្វើអញ្ចឹងទេ ព្រោះកាលនៅផ្ទះ សូម្បីតែសម្លកកក៏ខ្ញុំកម្រនឹងញ៉ាំដែរ តែដោយសារ តែមកទីនេះខ្ជិលឡើងចុះផ្សារ ក៏ប្រើ ប្រាស់ទូទឹកកក និង ម៉ៃក្រូវ៉េវជាមិត្តសម្លាញ់ គឺទៅផ្សារម្តង អាចញ៉ាំ បានពី ៣ ទៅ ៤ ថ្ងៃ ឯណោះ ។
អាហារដែលកម្ដៅដោយម៉ៃក្រូវេវក្ដៅដូចប្រើធ្យូងឧសដែរ ប៉ុន្ដែដូចលើកឡើងខាង ដើមចឹង គឺអត់សូវ ឆ្ងាញ់ទេ (សម្រាប់ខ្ញុំ) ។ រាល់ថ្ងៃនេះហូបម្ហូបកកស្ទើររាល់ថ្ងៃ ។ តើមាន ផល វិបាកអ្វីដែរទេចំពោះការប្រើ អគ្គិសនីក្នុងការចម្អិន ពិសេសការ កម្ដៅ តាមរយៈទូ ម៉ៃក្រូវេវ ?
រាវនេះរាវនោះ ទៅប៉ះអត្ថបទមួយនិយាយអំពីរឿងនេះ ។ គេមានការ ពិសោធន៍មួយ យកបង្ហាញ ។ គេ យកដើមឈើលម្អពីរដើមដាំក្នុងផើង ។ ទាំងពីរដើមនេះមាន សុខភាពល្អដូចគ្នា ។ កូនឈើ ទាំងពីរ ត្រូវ បានគេស្រោចទឹកដូចដើមឈើទូទៅដែរ ។ ប្លែកត្រង់ថាដើមឈើទីមួយគេយកទឹកដែល ឆ្លងការដាំ ធម្មតាមកស្រោច និង មួយដើមទៀតឆ្លងការកម្ដៅដោយម៉ៃក្រូវេវ ។ មិនមែនស្រោចទាំងពុះទេ!!! គឺទុក ឲ្យកម្ដៅ ចុះត្រជាក់មកតាមសីតុណ្ហភាពធម្មតា ។ លទ្ធផលបង្ហាញថា មួយអាទិត្យ ក្រោយមក ដើម ឈើដែលប្រើទឹកពីម៉ៃក្រូវ៉េវចាប់ផ្ដើមប្រែប្រួល ចំណែកដើមឈើដែលប្រើទឹក ដាំដោយវិធីទូទៅស្ថិតនៅ លក្ខណៈដើម ។
ការពិសោធន៍ខាងលើនេះមិនមានការបកស្រាយតាមបែបវិទ្យាសាស្ដ្រនោះទេ គឺយកសភាពដែល ភ្នែក ទទេមើលឃើញ ។ យ៉ាងណាក្ដី លទ្ធផលនេះជាព័ត៌ មាន គួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍និង បារម្មណ៍ ពិសេស ចំពោះអ្នកដែលកំពុង ស្ថិតក្នុង គន្លង អាហារ កម្ដៅដោយម៉ៃក្រូវ៉េវ នោះរួមទាំងក្រុមគ្រួសារខ្ញុំផងដែរ ។ វាស់ដោយភ្នែកទទេ ដើម ឈើមួយដើមប្រើទឹកពីម៉ៃក្រូវ៉េវតែមួយសប្ដាហ៍ប្រែសភាព ចុះបើបញ្ហា បែបនេះ កើតមាន ចំពោះមនុស្សយើងវិញ ។ ពេលនេះយើងមើលមិនទាន់ឃើញ តែផលអវិជ្ជមានវា កំពុងរួមកម្លាំងគ្នាជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយវានឹងផ្ទុះឡើងនាថ្ងៃណាមួយក៏មិនដឹង ។
ការរង់ចាំការសិក្សាស្រាវជ្រាវអំពីរឿងនេះហាក់ដូចជានៅឆ្ងាយនៅឡើយ ឬ ក៏ត្រូវចាំដល់ក្រុមហ៊ុន ផលិតរបស់អស់ទាំងនេះរលំ ឬ លក់អស់ពីស្ដុកសិន ទើបគេចេញមកប្រកាស ?
សូមស្លេះត្រឹមនេះសិនចុះ ព្រោះដល់ម៉ោងកម្ដៅម្ហូបទៀតហើយ !
អត្ថបទទាក់ទង ការប្រែប្រួលរបស់រុក្ខជាតិដោយម៉ាក្រូវ៉េវ
ផ្ទះនៅប្លក់ស្ភត់
សម្តែងមតិ